domingo 16 de enero de 2011

A TOXA - CAPITULO XIII: EL REENCUENTRO

Con la firme determinación de abandonar aquel Paraíso y volver al Mundo cruel; empezaron a preparar su regreso, disponiendo todo lo necesario para que resultara lo menos desagradable posible. Salieron a dar una vuelta por el bosque mientras hablaban de sus planes, el perro iba siempre por delante, ojeando algún posible peligro, y Pepito detrás, cogiendo un bocado aquí y allá pero siempre siguiéndolos. Ellos iban entretenidos con sus cosas: Te lo digo de verdad Priscila, me parece un sueño de hadas que tú seas mi novia, aparte de ser la persona más importante del Salnés, y quizás de Galicia; eres la criatura más bella a que cualquier hombre puede aspirar; pero hete más, eres la mujer más culta e inteligente del mundo y yo estoy orgulloso de ello. No creas que me voy a sentir molesto a tu lado porque sepas mucho más que yo, al contrario, trataré de aprender lo que pueda; esas puerilidades solo podrían sentirlas esos pisaverdes que te galanteaban hasta la extenuación.
En ese momento empezó el perro a ladrar; ellos se inquietaron porque eso era señal de alarma y se agacharon al momento.- ¿Qué pasará? Preguntó ella en voz baja.
-No lo sé, vamos a adelantarnos un poco así agachados.
Se acercaron a una pequeña loma y vieron al perro encarado a dos hombres que no se atrevían a avanzar frente a él. Alberto miró al mar y vio, anclada en la playa, una barca de respetables dimensiones; -Mira, le indicó a Priscila lo que veía-.
-Ella miró la barca con calma, luego miró a los hombres, analizando sus caras y el resto de su físico; uno de ellos le parecía haberlo visto antes, así como el barco. Este hombre era recio, más bien pequeño pero fuerte; y lentamente, a su mente fue asomando el día que conoció a Pepito. Aquel era el hombre que lo había abandonado allí para que se muriese, y el barco también era el mismo; ya no tenía ninguna duda y así se lo hizo saber a Alberto, quién se levantó de golpe y dijo: Pues vamos a hablar con ellos. Avanzó decidido hacia ellos a sabiendas de que estaban atemorizados por el perro y dijo: Buenos días, ¿Qué hacen dos marineros en tierra?
-Bo dia señor, como non había pesca, paramos aquí para ver isto; ¿E vostede, é o garda ou que?
-Aquí non hai gardas, isto é libre.
-Entón pórque nos pregunta,¿Qué dereito ten?
-Teño o dereito que me da o tempo que levo vivindo aquí, e coidando dos desperdicios que xente coma vostedes tiran.
-Nos aquí non tiramos nada, ¿De qué carallo fala? ¿Está parvo ou que?
En ese preciso momento se levantó Priscila y se fue acercando; los indivíduos se sorprendieron al principio pero luego, al ver una real hembra como nunca antes habían visto, con aquel porte, aquel cuerpazo semidesnudo y aquel pelo de oro que le llegaba más debajo de la cintura, se le fueron cayendo las mandíbulas hasta que les quedaron sus desdentadas bocas totalmente abiertas; y los ojos, también abiertos de par en par para no perder detalle, con un asomo de lascivia tan evidente, que a Alberto le entró ganas de molerlos a palos. Entonces intervino la chica por primera vez:
-Así que segundo vostedes din, nunca tiraron nada aquí ¿Verdade?
-¿E qué iamos tirar, e se tiraramos algo tampouco pasaba nada ou que?
-Non sei,-contestó la muchacha-entón o burro Pepito caeu do ceo ¿Verdade?
-¡Ai meu Deus! Pero… ¿Cómo carallo sabe vostede iso? Iso foi fai moito tempo, o probiño estaba tan velliño que xa non podía con él.
-Non é verdade, o que estaba é mal tratado e peor mantido; e vostede deixouno aquí para que morrese sin que lle dera traballo nin enterralo. Vostede é un mal Cristián.
-¡O que hai que ouvir! ¿E ti quen carallo es para decirme iso?
-Eu son a habitante desta Illa ¿Entende?
-Xá entendemos xá…-Dijo el compañero del antiguo dueño del burro-¡Esta é a Toxa Benito! ¡Deus nos colla confesados!
-Sí, eu son a que todos chamades a Toxa inda non sei porqué, pero eu nunca lle fixen mal a nadia e ó contrario, fixen moito ben e podo mostralo.
-Iso podo garantilo eu,- dijo ahora el joven- E vostede coñéceme señor Benito, antes non caíra pero agora que sei o seu nome sei que nos coñecemos. Vostede é de Cambados.
- Son, pero logo ti ¿De quen ves sendo?
-Eu son fillo do finado de Paco da Seca, cando eu era pequeno, meu pai era seu amigo.
- Iso é verdade, pero ti non podes ser fillo del porque todos sabemos que o fillo morreu afogado cando foi do ciclón, ía nun barco con tres compañeiros e non se salvou ningún
-Xa…¿E toparon os corpos?
- Os outros tres sí, dalí a un mes; o do rapás de Paco disque o debeu levar o mar para dentro e nunca mais apareceu. Pero… ¿Pórque dis que és ti?
-Porque o son, cando naufragamos, a cada un levouno o mar a donde quixo, eu encontreime cun cacho pequeño do barco e agarreime a él coma unha lapa, con tódalas forzas, ata que as mans e os brazos me quedaron agarrotados e o corpo xeado despois de media noite e todo un día na auga. Quixo o mar e o vento que viñera dar esta Illa donde me esperaba esta muller boa, que non dudou nin un segundo en botarse á auga e sacarme para fóra casi morto, facerme a respiración baca a boca e quentarme a base de lume, fregas e bebidas quentes. Cando me repuxen decidín quedar aquí con ela e aquí stou, estes días precisamente, estamos preparando as cousas para marchar; imos ver a miña casa e ela vai a xunta a súa familia, que se lles digo quen é, seguro que non o crén; pero iso non importa agora.
-Loado sea Deus –Dijo el señor Benito- ¡Que ledo estou eu e que ledos se van poñer tódolos que te coñecen e te dan por morto! ¿E dis que queredes marchar? pois non se fale mais, vos vindes no meu barco, se non podedes agora veño vuscarvos cando queirades. Xa estou vendo a cara da xente cando te vexa, por certo, tes que rapar ese pelo y mais a barba, senón non te coñecen.
-Iso podo facelo se vostede me trai mañán un espello, unha navalla de afeitar, unas tesoiras e xabón bastante, iso é para os dous, non para min só; xa sabe cas mulleres teñen que ir mais arregladas ca os homes, así que tamén fai falla un peite.
-¿E de donde saco eu todo iso?
-Da miña casa, non teño chave, que quedou no mar; pero se non a abriron xá, bota á porta abaixo e alí hai todo o que lle pido.
En ese momento, Priscila dio un silbido y a los tres minutos apareció el burro trotando alegre y se arrimó a su ama para acariciarla.- Hola Pepito-Dijo ella-¿Conoces a estos señores?...El señor Benito se quedó mirando fijamente al jumento y al cabo de un rato dijo: Ese non é Pepito, vos estades xogando comigo; Pepito tivo que morrer porque estaba nas últimas, e ademáis tiña unha enfermidade que xa lle fixera caer case que todo ó pelo. Xa vexo que o pelo querédesmo tomar vos a min agora.
-Pois a min paréceme o teu Pepito Benito,- dijo su compañero-
-¡Que vai ser ó! Ti estás parvo.
- ¿Hai sí? pois míralle a cicatriz da barriga e despois falamos?
-El señor Benito se acercó confuso y miró con atención, el burro simulaba no conocerlo, por lo tanto le pasó la mano para palpar aquella cicatriz que él mismo le había causado al pegarle con una cadena, un día que estaba muy enfadado.-E isto e cousa do Demo, e incríble, ¿Podédesme dicir como carallo rexuveneceu desta forma?
Cuando Alberto le iba a contar el motivo de la recuperación del burro, éste volvió la grupa hacia su antiguo dueño y le tiró dos coces que lo dejó patas arriba dando unos ayes de muerte. Su compañero se echó a reír agarrándose las tripas de tanto que le saltaban, y Alberto y Priscila, por el contagio, hicieron otro tanto; y así estuvieron un buen rato rato riéndose los tres, mientras el otro se retorcía en el suelo.
-Teno ben merecido, este animal trata muy mal os sus conxéneres, por iso me alegro tanto.
-A vostede non o coñezo, cómo se chama?
-Eu son Adolfo ó chanfonetas, seguro que ouviches falar de min.
-¿Non será o pai de Fito?
-Pois sí, ¿E logo ti coñeces ó meu fillo?
-¿E non von coñecer? Traballamos xuntos no barco do Rulo, xa fai anos, entón inda eramos uns nenos.
-Pois agora non vai ó mar, tomoulle medo e foi aprender o oficio de carpinteiro de ribeira cos Tucos, e abofé que é un bó oficial, estou orgulloso dél.
-Imos ver,-Dijo el señor Benito levantándose y agarrando sus partes pudendas,-contéstasme á pregunta ou non; eu non podo crer que aquel xamelgo se volvese este burro gordo e fino que agora vexo. Cando ó deixei era un morto sarnoso que xa non andaba.
-Os animales tamén queren cariño señor, e coidados;- dijo Priscila- pero eu penso que quen curou a este pobre desgraciado foi o manantial de auga quente que tamén me curou a min, é un manantial de auga mineiro mediciñal que cura unha chea de enfermidades.
-Arre Demo, ¿E está ahí, no monte?
-Non, sae no medio do mar; hai unha zoa donde a auga é mais quente, e da gusto bañarse alí. I é mais quente porque alí brota un manantial de auga mediciñal. o burro Pepito bañouse alí comigo todo este tempo e como ve, está curado.¿Aínda quere mais probas?
-Non, chégame coas que me deches.
-Entón agardo que de oxe en diante, o seu trato cos animeles sexa mais comedido. Quero que sepa que son criaturas de Deus coma nós.
-Non teña ninguna dubida, pero penso que Pepito xa non me quere, polo tanto desexo que quede con vostede, que él sabe que foi quen o coidou na súa enfermidade. Eu xa non teño ningún dereito sobre él. Se non o quere levar déixeo aquí, que de seguro que o pasará moi ben.
-Vostede Esquéncese de que ós burros tamén lles fai falla o calor humano.
-Moi ben, pois entón faga con él o que queira; xa estou cheo de Pepito ata ó carallo.
-Perda o coidado que fágome cargo dél; cunha condición.
-Se non me costa cartos, non hai problema.
-Non, non lle vai costar un can; só quero que fale do seu burro curado por esta auga mediciñal sin dicir nada de min. Ten que dicir que o burro soíño, encontrou o manantial e ó bañarse alí sanou coma un buxo, e eu ensinareille donde está o manantial e vostede pode gañar moitos cartos traendo xente no barco a ver o burro e o milagre da súa curación. De seguro que hai por ahí moita xente enferma da pel e tamén pode curarse. E vostede, en canto faga uns cartiños pode arranxar o barco para transporte de xente en vez de pesca. ¿Qué lle parece? Non pode esquencerse de non falar nin unha palabra de nos. O mérito da auga será para ó burro, e as ganancias para vostede; Alberto e mais eu aparecemos nadia sabe cómo. ¿Trato feito? Trato feito; pero desta volta non o imos a pechar cun apretón de mans, en vista de que vostede é unha Dama moi fermosa, prégolle que o fagamos con dous beixos na cara.
-Iso está feito,- dixo ela adiantándose cará él.
-Al recibir los dos besos, el señor Benito quedó más contento que un niño con zapatos nuevos, y se le dio por una risa tonta como si se le hubiera ido el seso.
-Bueno, ahora ustedes se van a su casa y boca callada-dijo la muchacha- mañana vuelven y estaremos preparados para mostrarles el agua medicinal y otra cosa más que quiero que sepan, y luego nos llevan a la casa de Alberto; allí nos prepararemos para luego seguir camino a casa de mis padres. Hala, adiós.
-Adiós…Adiós. –Dijeron ambos dirigiéndose a la barca.

0 comentarios:

Publicar un comentario en la entrada